به گزارش یکتا هنر، دومین نشست تخصصی «۴۱ ـ ۲۰» روز پنجم چهل و یکمین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران با موضوع «ایدهپردازی خلاق» به دبیری احمدعلی سجادی صدر و با حضور احمد الستی سهشنبه ۱ آبان، ساعت ۱۳:۳۰ در سالن ۱۲ پردیس سینمایی ملت برگزار شد.
نبود تخیل و فانتزی یک معضل بزرگ در سینما است
در ابتدای این نشست احمدعلی سجادی صدر، دبیر نشستهای «درباره خیال» بیان کرد: چند نکته را بیان میکنم در باب اهمیت موضوع نشست، زمانی که در انجمن سینمای جوانان ایران جلساتی برگزار شد مبنی بر موضوع نشستهای تخصصی همه مطمئن بودند موضوع خلاقیت در نشستها گم شده است. در تاریخ سینمای ایران همواره ایدههای همیشگی تکرار و همواره واقعیتها ساخته شدهاند و هیچگاه از واقعیت فراتر نرفته و همیشه نگاه مستقیمی به تجربه زیسته خود داشتهایم. در جوامع دیگر نگاه ویژهای به فانتزی وجود دارد اما سینمای در سطح واقعیت مانده است و ماندن در سطح واقعیت، فاجعه میآفریند. امروز به صورت ناخودآگاه در جامعه ایران تخیل و خیال تحقیر میشود در صورتی که در گذشته چنین نبود.
احمد الستی استاد این نشست در ادامه درباره تخیل و فانتزی در فیلمها عنوان کرد: نبود تخیل و فانتزی یک معضل بزرگ در سینما است. فیلم کوتاه قرن بیستم به طرز شگفت انگیزی در قرن بیست و یکم دچار تغییر شد. آنچه دیده میشود این است که امروز فرصت خوبی وجود دارد که فیلم کوتاه نگاه ویژهای به تخیل داشته باشد و همانطور که گفته شد در تاریخ ایران سابقه تخیل و خلاقیت را در تمام هنرها داشتهایم؛ حال چه شده است از آن رو برگرداندهایم؟!
او ادامه داد: درحال حاضر اگر ما مسیر اشتباهی را طی میکنیم، تصادفی نیست چراکه فرمولهایی که برای فیلمسازان نوشته شده این مسیر را به آنها تلقین کرده است و در نتیجه دچار یک تکرار نابودکننده میشویم. در سینمای دنیا شاهدیم که تا چه اندازه حتی فیلم بلند به سوی تخیل حرکت کرده است و فیلمسازان ناشدنیها را شدنی کردهاند.
چرا در سینما دست از سر واقعیت برنمیدارید؟
استاد نشست «ایدهپردازی خلاق» توضیح داد: در فیلم کوتاه و بلند با این معضل رو به رو هستیم که آثار دست از سر واقعیت برنمیدارند. فیلمسازان از تخیل پرهیز میکنند و باید بدانیم این یک اخطار برای سینمای ایران است چراکه ما در این زمینه دچار ضعف هستیم. اتفاقاتی در سینمای قرن بیست و یکم رخ داده که ما اصلا از آنها خبر نداریم. متاسفانه امروز فیلمسازان تنها به دنبال واقعیتهای عینی میروند که در کوچه و خیابان درحال رخ دادن است.
پس از پخش فیلم کوتاهی به نام «دو راهی» احمد الستی درباره ایده تخیل و فانتزی در این اثر گفت: ما با موقعیتی سر و کار داریم که فردی در تخیل خود میخواهد از مرگ یک بچه جلوگیری کند و در این میان تنها کاری که به ذهن او میرسد مرگ خودش است. نکته اما شکل خلق این موقعیت است؛ یک توانایی به مرد دونده فیلم داده شده که مطابق واقعیت نیست. آنچه بسیار زیبا به تصویر درآمده این است که فیلمساز فرصتی پیدا کرده تا یک اتفاق ناشدنی را به عملی شدنی تبدیل کند.
الستی در پایان بیان کرد: در فیلمهایی که با تخیل درگیرند تمام امور ناشدنی، شدنی میشوند و فیلم «دو راهی» مثال عینی آن است. نکته مهم این است که تمام این قصه از تخیل شکل گرفته و این خیال است که برای فیلم و کاراکترها تصمیم میگیرد و حتی قصهگویی را تغییر داده است. همیشه باید بدانیم فیلمسازی تنها متکی به ثبت واقعیتها نیست و تماشاگر واقعیت را تجربه میکند؛ امیدوارم این را یادمان نرود که تنها یک وجه سینما واقعیتگرایی است.
