یکتا هنر- آزاده فضلی
هنوز هم در شوک هستم و سکانسهایش جلوی چشمانم هست. اصلاً تصورش را نمیکردم بعد از یک روز کاری سخت و خستگی زیاد، خواب را از چشمانم بگیرد و اینقدر همراهش شوم و حتی یک لحظه هم خسته نشوم!
پیر پسر، سومین فیلم بلند اکتای براهنی در مقام نویسنده و کارگردان است که نیمه شب بیستم بهمنماه در کاخ جشنواره فیلم فجر غوغا کرد. سالن میلاد و حتی بالکن، پر از جمعیت بود و همه بیدارتر از همیشه، سه ساعت و بیست دقیقه نشستند و خندیدند و ریاکشن نشان دادند و فیلم را تا انتها دیدند.
اکتای براهنی فرزند ارشد رضا براهنی شاعر فقید ایرانی است که تنها فیلم پلخواب را از او دیده بودم که برداشتی از داستان جنایات و مکافات داستایوفسکی بود. پلخواب را در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر در همین برج میلاد دیدم و آن زمان زیاد با آن ارتباط برقرار نکردم اما «پیر پسر» چیز دیگری بود. فرم داستانگوی «پیر پسر» که آن هم برداشتی از دو کتاب داستایوفسکی بود، همهچیزش از تعلیق و گرههایش بجاست و مخاطب را ناخودآگاه درگیر میکند. فرم ساختاری ارتباطی تنگاتنگ با فرم روایی فیلم دارد و آنقدر چفت شدند که حفرهای احساس نمیشود.
براهنی با همراهی حنیف سروری و بابک حمیدیان در مقام تهیهکننده، داستانش را سر صبر روایت و شخصیتهایش را با حوصله معرفی میکند. مخاطب را با عشق و نفرتهای کاراکترها آشنا و همراه میکند و پازلش را میچیند، به گونهای که نمیتوان خردهای به این چینش گرفت. کثافت و خشونتی که در طول فیلم میبینیم و روحمان را میآزارد و میخراشد، در پایان خونبار آن، خالی از کثافت میشود و این همان اتفاقی است که سبب احساس سرخوشی مخاطبان پس از خروج از سالن، میشود.
بازی عجیب و غریب حسن پورشیرازی در «پیر پسر» و ترکیب بازی او در کنار محمدرضا داوودنژاد از یک طرف با حامد بهداد از طرف دیگر، غوغایی عجیب در سالن میلاد به پا کرد. اما لیلا حاتمی و حامد بهداد هر کدام به صورت جداگانه، همان حاتمی و بهداد قبلی بودند اما ترکیبشان در کنار یکدیگر، ترکیبی جالب را رقم زد؛ به گونهای که این نوع بازیهای پورشیرازی و بهداد و حاتمی را در سینمای ایران کمتر شاهدیم.
قصد اسپویل ندارم چون پیشنهاد میدهم دیدن این فیلم را به هیچوجه از دست ندهید. بعد از تماشای اکثر فیلمهای بد جشنواره چهل و سوم، تماشای این فیلم واقعا چسبید و امیدوارم این فیلم علیرغم اینکه متاسفانه در جشنواره فجر حضور ندارد، بتواند به اکران عمومی برسد؛ فیلمی تارانتینو وار از یک کارگردان ایرانی.
