به گزارش خبرنگار پایگاه خبری یکتا هنر، نشست خبری پایان نگارش و آغاز تولید پنج نمایش ویژه جنگ تحمیلی دوازده روزه، امروز سه شنبه ۴ شهریور ۱۴۰۴ با حضور کوروش زارعی مدیر کل مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری و نویسندگان و کارگردانان نمایشهای ویژه مقاومت ۱۲روزه در محل سالن طاهره صفارزاده برگزار شد.
در ابتدای این نشست کوروش زارعی گفت: من از فردای روزی که جنگ آغاز شد من به همکارانم گفتم که در شرایطی حوزه هنری همیشه فرزند زمانه خودش بوده و حضور خودش را در میدان اعلام کرده، نصرالله قادری به عنوان مشاور با ما همکاری کردند و طرحها خوانده شد و نهایی شد و نمایشنامه های آن نوشته شده و کارگردانهایش تعیین شده و از فردا تولیدشان آغاز خواهد شد.
وی بیان کرد: قرار بر این شده که طرحها توسط وحید جلیلی قائم مقام صدا و سیما هم خوانده شود و در صورت تایید در پایان این دوره نمایش، دکتر حریری بر اساس ساختار تئاتر مستند کاری را در مورد ترور دانشمندان هسته ای کارگردانی خواهند کرد. نمایش «دو منهای یک» با کارگردانی سیروس همتی، «در پس آن» نوشته سیدمحمد مصطفی موتورچی و به کارگردانی محمد کاظمی، نمایش «به وقت سحر» به نویسندگی و کارگردانی اصغر گروسی و نمایش «جان پناه» با نویسندگی میرهای و کارگردانی علیرضا فرحناک از جمله این آثار است.
علیرضا فرحناک در توضیح نمایش «جان پناه» گفت: این نمایش به موضوع دانشمندان هستهای میپردازد. در مورد دانشمندان هستهای تا حدودی مردم مطلع هستند اما در مورد خانواده آنها کمتر صحبت شده است. ما در جنگ دوازده روزه تعدادی از سرمایههای نظامی و علمیمان را از دست دادیم و ما باید در این مورد صحبت کنیم تا بعد از این شاهد چنین مواردی نباشیم. مروری بر نکات امنیتی و اطلاعاتی و لزوم رعایت آنها هم بخشی از کار ما است.
وی عنوان کرد: معتقدم که این دانشمندان از رشادت خاصی برخوردارند و به نوعی در یک مبارزه خاموش حضور دارند. در داستان ما به همسر یکی از این دانشمندان میپردازیم که تلاش میکند با فدا کردن خودش از این دانشمند مراقبت کند که در نهایت شهید میشود.
اصغر گروسی نویسنده و کارگردان تئاتر نیز بیان کرد: ما به عنوان یک تئاتری در این بنگاهها چه نقشی میتوانیم ایفا کنیم. شاید ما نتوانیم اسلحه به دست بگیریم اما میتوانیم با تولید آثارمان دین خود را ادا کنیم. اگر جغرافیای میهن بزرگمان را نگاه کنیم میبینیم که در این جنگ دوازده روزه مردم تهران بیشترین فشار را تحمل کردهاند که نباید از اذهان عمومی پاک شود. داستان کار ما قصه همین آدمها است و داستان من داستان یک خانواده بسیار معمولی در شرایط جنگ دوازده روزه است که سعی می کنند در مقابل این اتفاقات مقاومت کنند و در تلاش هستند تا روضه سالانه خود را برگزار کنند. ضرورت اصلی شکلگیری این نمایش این بود که باید دین خودمان را نسبت به این جنگ ادا کنیم و داستان من در نمایش، داستان مردمانی است که دین خود را نسبت به این جنگ ادا کردند.
وی تصریح کرد: ما تربیت شده مکتب اباعبدالله الحسین هستیم و فکر نمیکنم مردم ما از این اتفاقها بیمی داشند باشند و نقش خود را در این شرایط ایفا میکنند. داستان من، مردمانی است که در مواجهه با جنگ، تلاش میکنند روضه سالانه خود را در تاریخ مقرر برگزار کنند و حتی به پیشواز بروند. داستان کودکی را نقل میکنم که با توجه به علقهای که دارد متاثر از مکتب امام حسین(ع) است. آرزوی ما این است که فرزندان ما در این مسیر بتوانند پرچم حسین(ع) را به اهتزاز درآورند.
محمد کاظمتبار کارگردان «در پس آن» هم گفت: نمایش ما نمایشی است که در آن به جنایتهای رژیم صهیونیستی پرداخته شده و نمادشناسانه است و قرار نیست قصه خطی و آشکاری را روایت کنیم و تلاش میکنیم اثرگذاری را روی همه مردم داشته باشیم.
سیدمصطفی موتورچی نویسنده این کار نیز بیان کرد: تمام تلاش ما در نمایشنامه واکاوی فکر صهیونیستها در جنایاتی بود که رقم زدند. گفت و گوی مفصلی با کارگردان داشتیم و به نقطهای رسیدیم که تمام اتفاقات بد تاریخ در یک نقطه به هم میرسند و آن واژه کثیف صهیونیست است. سعی کردیم به زبان هنر به پشتپرده همه این اتفاقات بپردازیم و با سبک رئالیسم جادویی روی صحنه ببریم.
