به گزارش خبرنگار یکتا هنر، رضا جمالی در ابتدای نشست درباره روایت مستندگونه فیلم توضیح داد: من میخواستم قصه باورپذیری را در فیلم ارائه کنم و سعی کردم روایتم را در مرز داستانگویی و مستند پیش ببرم.
وی درباره اینکه آیا فیلم براساس تجربیات واقعی خودش بوده است، گفت: معمولاً در پیرامون ما موضوعاتی ذهنمان را درگیر میکند. من این ماجرا را از اطرافیانم شنیدم و برایم بسیار جالب بود. سال ۹۰ فیلم کوتاه «کات» را براساس همین ایده نوشتم و این قصه را بسط دادم تا به «سونسوز» رسیدم. در این فیلم همچنین بحثی درباره سموم کشاورزی مطرح میشود که تاثیر زیادی در عقیم شدن مردان دارد.
عباسی درباره توجه به خردهفرهنگها در این فیلم بیان کرد: بیشترین دغدغه من در حوزه فرهنگ و سنت بود و در تمام برنامههایی که میچیدیم سعی میکردیم بر فرهنگ و اصالت داستان متعهد بمانیم. تمام تلاش ما این بود که دینمان را بر فرهنگ و سنت آن جغرافیا ادا کنیم.
جمالی در پاسخ به اینکه آیا ساخت فیلم به زبان آذری باعث محدود شدن مخاطبان آن نشده است، گفت: وقتی اثری تولید میشود باید اصالت آن قصه حفظ شود و به فرهنگ قصه احترام بگذاریم. زبان یک فرهنگ است و نمیتوان آن را نادیده گرفت. اگر فیلمی خوب، روان و تاثیرگذار باشد با هر زبانی میتواند با مخاطبش ارتباط برقرار کند. اگر این فیلم را با زبان فارسی در آن محیط میساختیم قطعاً روایت صادقانهای نداشت. متاسفانه سینمای ایران به فیلمهای آپارتمانی محدود شده است درحالی که مخاطب به فیلمها و قصههای متنوع نیاز دارد.
عبدالله شکری درباره انتخاب فضا و لوکیشن فیلمبرداری گفت: ما با آقای جمالی به این نتیجه رسیدیم که در صحنههایی دوربین آقای جمالی و دوربین سوژه یکی شود. ما آن منطقه و جغرافیا را میشناختیم و سعی کردیم از جذابیتهای طبیعت در فیلم استفاده کنیم.
رضا جمالی تصریح کرد: من جسورانه فیلمم را میسازم و دوست دارم وفتی سوژه ای ذهنم را درگیر کرده است، به سمت آن بروم. حتی دوست این سوژه را به صورت سهگانه بسازم.
وی در پاسخ به اینکه فیلمهای ترکزبان دیگر ایده ساخت این فیلم بوده است، گفت: فیلمهای کوتاه من الهامبخش کارهایم بودهاند. فیلمهایی مانند «پوست»،ائو»، «آتابای»، «آپاراتچی» در سالهای قبل به زبان ترکی ساخته شده و در جشنواره مخاطبان خودشان را پیدا کردند. اگر این جریان در سینمای ایران تداوم داشته باشد، مورد استقبال هم قرار میگیرند.
عکسها: مجید نیک نفس
